اتاق تنهایی(Alon Chamber)

پدر!

گرچه خانه ما از آینه نبود؛
اما خسته‏ ترین مهربانی عالم،
 در آینه چشمان مردانه‏ات، کودکی‏هایم را بدرقه کرد،
 تا امروز به معنای تو برسم.

می‏خواهم بگویم،

ببخش اگر پای تک درخت حیاطمان، پنهانی، غصه‏ هایی را خوردی که مال تو نبودند!

ببخش..

اگر ناخن‏های ضرب‏ دیده ‏ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود

و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم؛ اما امروز، بیدارم بیدارتر از همیشه،

آن روزها، سایه‏ ات آن‏قدر بزرگ بود که وقتی می‏ ایستادی، همه چیز را فرا می‏گرفت؛ اما امروز....

دلم می‏خواهد به یک‏باره، تمام بغض هایم را فریاد کنم.

بگویم چقدر دلم برایت تنگ شده

دوستت دارم